لهجه شیرازی

*لهجه شیرازی*لهجه شیرازی یکی از لهجههای زبان فارسی است . از زمان تشکیل شیراز  بزرگ لهجه شیرازی به سه گونه تقسیم شد .    *شیرازی میانه*    *شیرازی پودنکی*    *شیرازی قصردشتی*در شیراز هنوز مردم محلههای قدیمیتر بیشتر به لهجه شیرازی سخن میگویند تا بقیه مردم مثلاً لهجه کسبه و اهالی دروازه سعدی ، لب آب ، دروازه قصاب خانه ، دروازه شاه داعی الله .... تفاوت آشکار با لهجه اهالی و کسبه نقاط دیگر شهر دارد .*تاریخچه لهجههای شیرازی*از زمان آل بویه تا دوره قاجار فقط یک گونه لهجه شیرازی وجود داشته که هم اکنون به نام شیرازی اصیل شناخته میشود .در شیراز  به شیرازی میانه میگویند شیرازی ، به شیرازی پودنکی میگویند شیرازی غلیظ و به شیرازی قصردشتی میگویند شیرازی شهری .با اینکه تمامی لهجههای شیرازی از یک لهجه یعنی لهجه اصیل سرچشمه میگیرند ، اما اصلاحاتی که در لهجههای منشعب وجود دارد گاهی باعث میشود که این تصور حاصل شود که این لهجهها از ریشه با هم متفاوتند .*علت تفاوت لهجههای شیرازی*علت اصلی این تفاوت بر میگردد به ساختار جمعیتی شیراز . در شیرازی عامیانه به علت اینکه ارتباط با دیگر نقاط بیشتر بوده ، خیلی از واژههای انگلیسی یا عربی به آن وارد شده . مثلاً ببه . به معنی عزیزم ، فرزندم ، جیگر ، از واژه Baby گرفته شدهاست . یا سِی به معنای ببین . See اما برعکس به علت مهاجرت عدهای از کلواریها به پودنک .کسانی که خود را ارادتمند کلوار نبی یکی از پیامبران ایران  باستان و فرزندان حاج الیاس میدانند ، و تنها کسانی هم هستند که هم اکنون در ایران  به همان زبان اصیل فارسی - زبان به کاربرده شده در شاهنامه  گویشی شبیه به اهالی سیوند  ص